Het toernooi onderscheidt zich eveneens van andere door interviews en voorwoorden van de hand van  personen die Bert Jacobs persoonlijk hebben gekend of die met hem, of onder hem, hebben gespeeld. Hieronder een aantal aansprekende.

 

klik op een jaartal
Karel Aalbers 2001 | Jan Jongbloed 2004 |
Marcel Brands 2006
 


Dit jaar heeft Philip Cocu een voorwoord geschreven.

Voorwoord 2012

In 1990 ging ik als jonge speler van AZ naar Vitesse, in de periode dat ik nog linksbuiten was. Tot het aantreden van Bert Jacobs in 1989 was Vitesse een middenmoter in de Eerste Divisie, maar al vrij snel was promotie een feit. Het werden prachtige seizoenen.

door Philip Cocu

Sterker nog: de club stootte snel door naar Europees voetbal en dat was een prestatie op zich. Het was een belangrijke bloeiperiode uit de geschiedenis van Vitesse, dat die jaren vaker actie was op een Europees podium. Toen Bert Jacobs in 1992 naar het buitenland vertrok, het ik er nog tot 1995 gespeeld, waarna ik naar PSV ging.

Ondanks de relatief korte periode uit mijn carriere waarin ik met Bert Jacobs heb gewerkt, ik was ook nog een tijd geblesseerd door een beenbreuk, heeft hij indruk op mij gemaakt. Van elke trainer in je carriere leer je bepaalde onderdelen en neem je iets mee, waar je later als speler of trainer op terugvalt. De werkwijze van Jacobs, waarmee hij de ploeg veel vertrouwen wist te geven, heeft bijna bij al zijn clubs succes opgeleverd. Hij maakte de dingen niet ingewikkelder dan ze waren en daarmee wil ik zijn voetbalintelligentie niet tekort doen. Hij stond positief in het leven en wist van elftallen een eenheid te maken.

Helaas is hij veel te vroeg overleden, in 1999 toen ik intussen bij Barcelona zat. Het doet m deugd dat zijn naam ook in 2012 nog altijd voortleeft in het voetbal, zoals het Hotsknotsbegoniatoernooi. Ik wens dan ook alle deelnemers en de club SV Zandvoort veel succes en vooral plezier, geheel in de geest van Bert Jacobs.

 


Voorwoord 2007

Na Karel Aalbers, Jan Jongbloed en Marcel Brands, hadden wij ditmaal Zeljko Petrovic benaderd voor het schrijven van een voorwoord voor het toernooikrantje van het Hotsknotsbegoniatoernooi. Petrovic ging zeer enthousiast op de uitnodiging in en stelde zelfs voor om het in de vorm van een interview te doen. Zodoende gingen wij naar De Kuip waar wij een ontmoeting hadden met “Petro”. 

“Dit wordt het mooiste interview van mijn leven: over mijn vriend!”  …dit waren de eerste worden van Zeljko Petrovic voorafgaand aan het gesprek over Bertus Jacobs. Petrovic laat al snel blijken dat hij op zowel voetbalgebied als het menselijke vlak een oneindige bewondering heeft voor Bertus Jacobs. Dit ondanks dat de beide grootheden slechts één jaar daadwerkelijk samenwerkten: in 1992 bij RKC. Na enkele ogenblikken schieten de tranen al in de ogen van de emotionele Petrovic nadat wij wat oude foto’s van zijn oude vriend laten zien. Carrière Petrovic:
“Na een carrière langs clubs als Buduconst in Joegoslavië, waar ik vier jaar gespeeld heb met onder andere Savicevic en Mijatovic, ben ik bij Dynamo Zagreb beland. Hier speelde ik samen met o.a. Boban en Suker. Daarna vond ik het tijd om naar het buitenland te verhuizen, naar Sevilla. Mannen als Maradona, Zamorano en Simeone waren hier mijn ploeggenoten.
Ondertussen speelde ik ook voor het nationale team van Joegoslavië, waar ik uiteindelijk 20 interlands voor speelde. Ik ben op dit aantal blijven steken door het embargo van tien jaar, waardoor Joegoslavië nergens in de wereld meer welkom was. In 1992 waren we nota bene al in Zweden voor de EK, op het laatste moment deden niet wij mee maar Denemarken, dat nog de uiteindelijke Europees Kampioen werd ook!
Omdat mijn vader in Nederland woonde en werkte, wilde ik graag in zijn buurt wonen en voetballen. Bij FC Den Bosch kreeg ik in 1992 die kans.”

Overigens werd Petrovic bij RKC later 3x tot Speler van het Jaar gekroond en zelfs tot beste speler aller tijden van RKC benoemd door de supporters. Tevens is hij voor altijd ereburger van Waalwijk. Het begin met Bertus Jacobs en Petrovic:“In 1994 haalde Bertus Jacobs mij naar RKC, waar wij een fantastisch jaar beleefden. Urenlang hebben Bertus, zijn vrouw en ik met z’n drieën met een wijntje tot in de kleine uurtjes over voetballen en over ‘het leven’ zitten praten! Een prachtige man! Als we dan ’s ochtends met een kater op de club kwamen, bestelde Bertus steevast een Spa Blauw met een ‘paracetamolletje’, waarna we samen een sigaretje rookten. Hij is trouwens de enige trainer geweest waarmee ik geregeld samen een sigaretje rookte, want normaal gesproken is dat ‘not done’ in de voetballerij. Regelmatig gingen we uit eten en drinken en vaak ben ik ook in Zandvoort geweest, op bezoek bij de familie van Bertus. Als je zo vriendschappelijk met de trainer omgaat, moet je natuurlijk wel oppassen dat je niet de verhouding met de spelersgroep verstoort. Ik heb daarom direct afgesproken dat ik niet over spelers en over opstellingen wilde praten. Zoals beloofd heeft Bertus hier dan ook nooit met me over gesproken.”Bertus Jacobs en humor:
“Ik weet me nog een wedstrijdbespreking te herinneren voorafgaand aan de wedstrijd tegen Feyenoord. Ik had daarbij stiekem de naam van Feyenoorder Ruud Brood veranderd in Herman Brood. Bertus had het dus de hele wedstrijdbespreking over Herman Brood, tot grote hilariteit van iedereen natuurlijk!” Bertus Jacobs en ‘Petro’ zonder elkaar verder:
“Na dat jaar bij RKC werd Bertus gehaald door FC Volendam en ik zou met hem meegaan. Het bleek echter dat men destijds bij Volendam Bertus meer beloofde dan zij konden waarmaken, want er bleek helemaal geen geld te zijn om mijn transfer te bekostigen! Ik bleef dus teleurgesteld achter bij RKC, waar ik dat jaar onder Leo van Veen gespeeld heb. In dat seizoen scoorde ik overigens het winnende doelpunt voor RKC tegen Volendam. Omdat mijn vriend Bertus in degradatiegevaar was, kon ik niet echt blij zijn met die goal, het zit me nog steeds dwars eigenlijk! Na RKC vertrok ik naar PSV. Achteraf bleek dat PSV bij Bertus Jacobs informatie over mij had ingewonnen en dat Bertus mij voor 100% heeft aanbevolen. Ik heb min of meer dus aan Bertus te danken dat ik als dertiger bij een topclub als PSV nog een kans kreeg!” 

Bertus Jacobs als professional:
Als wij Petrovic meerdere foto’s van Jacobs (o.a. elftalfoto’s met Joop van Soolingen en Joop Paap) laten zien, raakt de sympathieke voormalige Joegoslavische international opnieuw zichtbaar geëmotioneerd. Nadat hij zich hersteld heeft vervolgt hij:“Het is een legende, deze man! Jullie moeten in jullie dorp trots zijn dat deze man een Zandvoorter was! Daarom vind ik het ook fantastisch dat jullie zijn naam in ere houden met de naamgeving van jullie toernooi! Want voor alle duidelijkheid: Bertus was niet alleen een gezelligheidsmens waar je vreselijk mee kon lachen; hij had ook enorm veel verstand van voetbal, hij was zó professioneel! Dat was hij al bij het in die tijd nog kleine RKC, dat Bertus vanaf 1992 een duw in de goede richting gegeven heeft. Tot die tijd speelde RKC hooguit eens mee met de nacompetitie, maar vanaf het moment dat Bertus daar geweest is, kwamen de echte successen. Bertus is namelijk later weer teruggekeerd bij RKC; dat was na zijn ziekte.  Uitmuntende trainer
Bertus had als trainer ook de gave om een voetballer daadwerkelijk beter te maken! “Ik maak van een kwartje een gulden!”, zei Bertus altijd.Ik ben trouwens niet de enige hoor, die hem zo hoog heeft zitten. Vraag Louis van Gaal van wie hij het meeste geleerd heeft op trainersgebied en hij noemt de naam van Bertus Jacobs! Vraag hetzelfde aan Phillip Cocu en je krijgt hetzelfde antwoord! Iedereen hield van Bertus! En als er mensen waren die in de pers niet zo aardig over Bertus geweest waren, pakte Bertus ze helemaal in! Waar ik die mensen wel bij hun strot had willen pakken, zei Bertus: “Rustig Petro, rustig, het komt goed!”, waarna hij expres zó aardig tegen die mensen deed, dat die mensen zich schuldig gingen voelen en het ‘weer goed’ wilden maken met Bertus. Dat vond hij mooi, mensen op die manier benaderen.”  Emotionele momenten:
De blik van ‘Petro’ dwaalt weer af naar de foto’s van Jacobs. Weer raakt hij emotioneel. “Het is triest dat deze man zo vroeg is overleden. Pijnlijk voor mezelf is ook dat ik niet persoonlijk bij de begrafenis aanwezig kon zijn omdat ik in die tijd in Japan voetbalde. Wel heb ik mijn vrouw gevraagd of zij uit mijn naam naar Zandvoort wilde gaan om de begrafenis bij te wonen, dit heeft ze gedaan. Ik ben Bertus veel dank verschuldigd, ik hield van hem als mijn eigen vader. Ik hoop dat jullie dit toernooi voor altijd blijven organiseren, dat heeft hij verdiend!” >De toekomst voor ‘Petro’:
Petrovic vertelt uitgebreid verder over allerlei zaken. De éénmalige (!) ontmoeting met Ruud Gullit die leidde tot zijn aanstelling tot assistent-trainer van Feyenoord, zijn strijd om deel te kunnen nemen aan de cursus voor coach betaald voetbal, over de KNVB, over respect, over de Gouden Schoen die hij op 1 punt misliep ten faveure van Maxwell, over het recente aansteker- en vuurwerkincident bij Feyenoord, over toptrainer Martin Jol, over iets doen voor je medemens, over Johan Derksen en de dubieuze rol van de journalisten in de voetballerij, over geld. “Ik heb elk dorp en elk ziekenhuis van Nederland gezien. Als ik gevraagd werd, dan ging ik, altijd gratis. Ik ben geen miljonair, ik geef alles weg. Ik kan geen nee zeggen. Toen onlangs hoorde dat topvoetballers voor een avond wel €18.000 vragen, dacht ik dat ik ook maar geld moest vragen. Zo werd ik pas geleden gevraagd door een voetbalclubje uit Venlo. Die betaalden me €2.000 voor mijn bezoek. Ach, toen ik er zat met al die aardige mensen en kinderen kon ik het niet accepteren. Ik ben toen naar de leider van de D-1 van die club gegaan en heb hem gezegd: “Alsjeblieft, hier heb je die €2.000, koop voor de kinderen mooie trainingspakken en het hele jaar gratis patat en chips……”
De gelijkenis met Bertus Jacobs gaat hier helemaal op. Zij hebben hier duidelijk dezelfde karakters. Zeljko Petrovic, uitgerekend hij is nu trainer van Feyenoord. Feyenoord, de club waar Bertus Jacobs altijd van droomde om er ooit nog een keer trainer te worden. De legende leeft zo toch een beetje voort…..

terug naar top


Voorwoord 2006

Na Karel Aalbers en Jan Jongbloed hebben wij ook Marel Brands bereid gevonden om een voorwoord te schrijven voor het Hotsknotsbegoniatoernooi. Marcel Brands maakte in het verleden furore als speler van RKC en Feyenoord. Momenteel bekleedt hij bij RKC de functie van Algemeen Directeur.

Na mijn terugkeer van Feyenoord naar RKC heb ik twee keer onder trainer Bert Jacobs gevoetbald.
De eerste periode was zondermeer succesvol te noemen. Vanuit degradatievoetbal bracht hij ons naar de 7e plaats in de eredivisie. De ploeg en dus de spelers straalde ontzettend veel vertrouwen uit door de werkwijze van Bert Jacobs. Zijn beproefde 4-3-3 werkte in die periode als vanouds. Als aanvoerder had ik veel contact met Bert en kon uren met hem over voetbal praten. Ook zijn humor was onbegrensd. Als speler heb ik in die periode heel veel respect gekregen voor Bert Jacobs, als mens en trainer.


De tweede periode was wat minder succesvol, al lag dit niet direct aan Bert maar meer aan zijn gezondheid. Dit belemmerde hem toch grotendeels om te werken zoals hij dat graag wilde. Daarom kon hij in die periode ook minder zijn stempel drukken. Toch behield hij ons in zijn laatste seizoen in een zinderende nacompetitie in de eredivisie.

Het was mijn laatste seizoen en samen hebben we gelukkig die klus nog kunnen klaren. Vanzelfsprekend ben ik hem daar eeuwig dankbaar voor omdat een dergelijk afscheid van het betaalde voetbal een smet geweest zou zijn op mijn persoonlijke voetbalcarrière en die van Bert Jacobs.

Marcel Brands

terug naar top


Voorwoord 2004 door Jan Jongbloed (oud-keeper Nederlands elftal)

Toen mijn neef Chris mij vroeg om een voorwoord te schrijven voor het programmablad van het HOTSKNOTSBEGONIA TOERNOOI, ben ik eens gaan nadenken over wat ik zou kunnen zeggen over de mens Bert Jacobs.
Ik kwam tot de conclusie dat Bert Jacobs eigenlijk als een rode draad door mijn voetbalcarrière loopt. Onze relatie begon - heel toepasselijk in dit geval - bij jullie eigen vereniging (Zandvoortmeeuwen, red.). 
Op 17-jarige leeftijd speelde ik namelijk met VVA in "de kuil" tegen Zandvoortmeeuwen. Daar speelde op dat moment ook Bert Jacobs. 

Na afloop van de wedstrijd hebben we natuurlijk met alle spelers een pilsje gedronken in de kantine.
Dat onze wegen zich meerdere malen zouden kruizen kon ik toen nog niet vermoeden…
Het gebeurde namelijk zo dat ik, na het wereldkampioenschap van 1974 en de mislukte contractbesprekingen met Ajax, benaderd werd door Bert. Hij was op dat moment trainer bij RODA JC en vroeg of ik interesse had om bij die club te komen spelen. Daar had ik wel oren naar en zo gebeurde het dat ik vier jaar onder Bert bij RODA JC heb gespeeld.
Later kruisten onze wegen zich weer toen ik bij Go Ahead voetbalde in de eerste divisie.
Bert begon bij Vitesse, dat toen ook nog in de eerste divisie speelde, aan zijn eerste seizoen als trainer. Tijdens onze uitwedstrijd bij Vitesse polste Bert mij of ik zin had om zijn assistent-trainer te worden. Aangezien de kijk van Bert en mijn eigen persoon op het spelletje voetbal aardig overeen kwamen, heb ik toen besloten op zijn voorstel in te gaan. Veel spraken wij over onze visie op het voetbal: simpel spelen, de poppetjes op de juiste plaats zetten en vooral veel inleving in het spel. Dat resulteerde menig maal in het, onder het genot van een borreltje, napraten over de wedstrijd. Daarbij gebeurde het wel eens dat Bert te veel op had en dan kwam je hem al fietsend door de kleedkamers tegen.
Ook staat mij bij dat het wel gebeurde dat we Bert, na een knallende ruzie met de gemeentewerkers, zelf met de sproei-installaties bezig zagen!
Niets was hem te gek om het zo optimaal mogelijk te krijgen voor zijn spelers.
Het vertrouwen van Bert in "routine" was groot. Zo haalde hij spelers als Frans Thyssen, Jurrie Koolhof, Rene Eijer, Roberto Straal, John van den Brom en Raymond van der Gouw naar Vitesse. Met een evenwichtig team werden al snel goede resultaten geboekt. Een nadeel zat hier echter ook aan vast: de jeugd kreeg hierdoor weinig kansen.

Het HOTSKNOTSBEGONIA TOERNOOI sluit geweldig aan op de zienswijze die Bert Jacobs had op zaken als: routine, kwaliteit en, natuurlijk, gezelligheid. Ik hoop dat jullie ook dit jaar weer een gezellig en sportief toernooi zullen hebben met veel mooi weer. En… het is niet altijd de beste die hoeft te winnen!!

Jan Jongbloed
(april 2004)

terug naar top


Voorwoord 2001 door KAREL AALBERS (ex-voorzitter Vitesse)

“Ben je maar iets bekender dan de gemiddelde Nederlander, dan stromen de verzoeken om winkels te openen, als gastspreker op te treden of een voorwoordje te schrijven al gauw binnen. Natuurlijk is het niet mogelijk aan al die verzoeken te voldoen, althans zo is mijn ervaring. Er moet af en toe ook nog gewerkt worden, tenslotte.

Maar voor het Hotsknotsbegonia voetbaltoernooi maak ik graag een uitzondering. En dat heeft maar één reden: de persoon Bert Jacobs.

Een man die ik jaren van nabij heb mogen meemaken. Een pure voetbalvakman. Maar ook een levenskunstenaar. Iemand die met zijn aanstekelijk enthousiasme de menselijkheid in het harde profvoetbalmilieu nooit uit het oog verloor. Nog steeds doen smakelijke verhalen over zijn soms bizarre optreden de ronde in mijn omgeving. En terecht. Want Bert was een bijzonder mens die het waard is in herinnering te blijven. Eerlijk en zonder opsmuk.

De term hotsknotsbegoniavoetbal is een typische Jacobs-vondst. Met weinig woorden wist hij altijd de kern te raken. Onze spelers liepen destijds met hem weg, sportieve successen waren het logische gevolg.  

Persoonlijk heb ik een minder prettige periode achter de rug. Een periode waarin je mensen als Bert Jacobs extra leert waarderen.
Eens te meer besef je hoe belangrijk eerlijkheid, oprechtheid en vriendschap zijn voor een mens.

De deelnemers aan het Hotsknotsbegonia Toernooi roep ik op om te strijden in de geest van Bert Jacobs: met volle overgave, met respect voor de tegenstander en niet in de laatste plaats: met de nodige humor. Eén en ander natuurlijk ook omspoeld met een dik verdiend glaasje bier om de stijve spieren tot bedaren te brengen. Zo blijft de herinnering aan Bert Jacobs levendig en is de sfeer in Zandvoort op zijn best.  

Alle deelnemers wens ik een succesvol maar vooral gezellig toernooi toe!”  

Karel Aalbers
(april 2001)

terug naar top